ماه از کمرگاه دختران باکره بالا می آید
میان برگهای درختان آخرین نفسهای سرد تابستان را سر می کشم
مگر می شود در هزاره سوم اینقدر ساده عاشق شد؟
هروقت پرده ها را می کشم شب می شود
اما تو بیداری مطمینم این را از روشنی هوا می فهمم...
راستی می خواهی چشم هایم را در دستمالی بپیچم زیر باران بگذارم تا چیزهایی که دیده است را فراموش کند ؟
بخند و بگو نه!
به اتاق خواب خیره می شوم سردی پاهایت را احساس می کنم وای مثل این ابرها چقدر دوست داری زیر رنگین کمان آفتاب بگیری!
دست خودم نیست خیلی دوستش دارم می ترسم پدر و مادرش او را به زادگاهش ببرند بی من...
+ نوشته شده در شنبه بیستم مهر 1387ساعت توسط غلامرضا
|