علافی هم عالمي داره ...
يه بعد از ظهري كه حس می کنی روح ات خاك گرفته!
يه دوربين ديجيتال GB 2 ، mega pixel 7 دستت و چليك چليك ، چپ و راست از عالم و آدم و بي جان و جاندار عكس بگيري و دست آخر هم هيشكي بهت نگه بالا چشت ابرو هست و مثلا چرا از ناموس من ! عكس گرفتي و تو رو با يه توريست خارجي! اشتباه بگيرن. و باور کن اصلا از متلکهای نوع روزهای هفته! هم خبری نيست.
از سنگفرش خشن دانشكده محيط زيست كه شروع ميكنم به جارو كردن تصاوير! ميرم و ميرم تا سنگفرش لطيف كنار خيابون وليعصر و گلهاي زيباي داوودي پارك دانشجو .بعد به طرف بالا سر می خورم تا برسم به بلوار دوست داشتني كشاورز با اون ساختمون 17 طبقه وزارت كشاورزي (كه يكي از دوستان اونو از خطر چپ شدن نجات داد!) و درختچه هاي سرو و حوض و صندليهای پارك لاله و غروبا و جوونا و دست تو دستها و صداي خنده ها و تبِ عشقِ توي دلا و درختاي سدر و اقاقيا
آش با كشك و نعناع داغ خوشمزه ی بوفه ها و
باز سنگفرش و پياده رو خيابون كارگر تا برسم به بيمارستان قلب و پل گيشا و
چند تا گل مارگريت توي گلدان كنار پله برقي پارك رفتگر.باز ميرم بالا و
پارك گفتگو و مجسمه آزادي و آزادي مجسمه و آزادی مجسم !
واي كه اينجا آخرشه . آخر آخرش.
تنها جايي كه در این شهر شب ش از روزش بهتره . و میشه رو یه نقطه راه رفت. دوید.غلطت زد.چرخید و عکس انداخت.بی آنکه تعادلت از این اوضاع بهم بخوره !همش در یک نقطه ! بالاترین نقطه این پارک.
با يهMP3 Player توي گوش كه در تمام اين مسير همش آهنگ " اي نازنين " داريوش رو تكرار كند و آدامس موزي ای كه جويده مي شود ...